YAŞAMAK
İnsan neden yaşar? Kimileri bunun bir içgüdü olduğunu savunur, yaşarız çünkü içgüdülerimiz bizi bu yönde güdüler. “Yaşamalıyım, ne olursa olsun yaşamalıyım!” sahiden de başımıza ne gelirse gelsin eğer büyük bir duygusal buhranda değilsek, yaşamak için çabalarız. Çok sevdiğimiz birini kaybettiğimizde, onsuz yaşayamam, diye düşünürüz içimizde; ancak hemen ardından bir düşünce daha gelir, onun için yaşamalıyım. Bu ruhumuzun kendini kandırma biçimi midir? Savunulduğu gibi, yaşama içgüdüsü müdür bizi böyle çelişkilere iten? Çok kötü bir şey yaşarız, işimizi kaybederiz, “namus” kavramını karşılayan bir şeyimizi, onurumuzu, paramızı; tüm bunlara rağmen, içimizde, derinlerde bile olsa dayanmamızı sağlayan bir güç vardır. Yaşamamızı devam ettiren bir güç. Kimileri ise yaşamın gayesinin ölüm olduğunu savunur, insan ölmek için yaşar derler. İnsanın içindeki bu ölüm arzusu, kendisini baş gösterdiği anlarda insan büyük bir heyecan eşliğinde büyük bir korku da duyar: bu gayenin gerçekleşm...